 “Als
Chivu in Milaan niet was uitgegleden, dan hadden wij gisteren de Champions
League gewonnen!” Die conclusie is onze algemene gedachte op vak
422 als we er eens lekker voor gaan zitten. De stemming is uitstekend
en met een lekker koud biertje in de hand zijn we klaar voor het nakende
doelpuntenfestijn: “Als Heerenveen nou maar snel op de traditionele
0-1 komt, dan hebben we daarna alle tijd om er een stuk of 7 in te schieten.”
Binnen een minuut zijn we getuige van een record: “Zlatan staat
na 26 seconden al buitenspel, hij is scherp vandaag!” “Kunnen
we dan nu een weddenschap afsluiten in welke minuut hij z’n eerste
elleboogstoot gaat uitdelen?” Maar helaas blijkt onze hoop op
veel doelpunten een ijdele te zijn, AJAX speelt lamlendig en ongeïnspireerd.
De enige twee spelers die er wel zin in hebben zijn Lobont en Pasanen,
de anderen zijn al begonnen aan de zomervakantie.
Ook op de bank is
het al vakantie, want Pienaar vraagt wel drie keer om een wissel, maar
er loopt niemand warm: “Nee, je hoeft ook niet warm te lopen vandaag.
Als je zit is het al warm genoeg.” “Maar waarom haalt Koeman
Pienaar er niet uit?” “Die reageert alleen maar als je heel
hard Pappa roept.” Vlak voor rust gebeurt het dan toch, 1-0: “Dat
was de eerste aanval waar Zlatan niet bij betrokken was.”
In de
rust snappen we er helemaal niets van: “Koeman had de spelers
verteld dat ze moesten genieten vandaag, nou als dit de definitie van
genieten is dan ga ik liever naar een tuincentrum.” Als we onze
plaatsen weer innemen zien we sproeiers op het veld: “Dat is mooi
stukje watermanagement, het probleem is wel dat de bal veel sneller
gaat, dat trekt Zlatan nooit.” “Gelukkig staat Pipo al op
het veld, dan hoeven we tenminste niet om een wissel te zeuren.”
Maar die wissel komt er toch, Zlatan mag er uit en het loopt direct
beter. Al snel staat het 2-0: “Dan ben je echt een topspits, op
het moment dat je er uit gaat wordt er eindelijk gescoord.”
Bij
de 3-0 worden we toch nog een beetje blij en we zijn allemaal ontroerd
bij de wissel van Witschge. Van de leider van de patatgeneratie is hij
in onze ogen toch opgeklommen tot de personificatie van Amsterdams gogme.
Jammer dat we hem volgend seizoen niet meer zien: “Dag vogels,
dag bloemen, dag Pipo!” |
