 “Nee,
ik was niet stoned of dronken toen ik van mijn fiets viel, ik was stoned
én dronken.” “O, je bedoelt stronken?” “Ja,
precies.”
Na maanden van nutteloos wegpuffen op terrassen en zonnige
stranden is het eindelijk weer voetbal zondag! De stemming in café
Leentje is opperbest, de hele groep is weer voltallig en de moppen rollen
weer over tafel; Bert van Marwijk krijgt een tip voor een nieuwe spits,
een Irakees, dus hij gaat naar Irak om ‘m te bekijken en is helemaal
tevreden. Een paar dagen later speelt Feyenoord in de kuip tegen AJAX,
met nog 20 minuten op de klok staat het 0-4 en van Marwijk besluit om
z’n Irakees een kans te geven. Dat pakt wonderwel uit, hij scoort
er 5 en Feyenoord wint alsnog. Na de wedstrijd is de euforie ongeëvenaard,
zelfs Johan Derksen is positief. Later die middag belt de nieuwe held
met z’n moeder en vertelt het hele verhaal, waarop z’n moeder
hem feliciteert en direct verteld hoe haar dag was: “Je vader
is vermoord, je zus en ik zijn mishandeld en verkracht en je broer heeft
zich bij een militante groepering aan gesloten…..” De jongen
weet niet wat hij moet zeggen: “Tsja, sorry mam.” “Hoezo
sorry? Dankzij jou moesten we in Rotterdam komen wonen!”
In de
ArenA is er ook weinig veranderd, hoewel de fietsenstalling nu dan toch
eindelijk gratis gebruikt kan worden. Als de ploegen het veld op komen
zien we alvast één lichtpuntje: “Zwolle speelt in
het oranje, dat betekent dat ze in ieder geval geen penalty gaan benutten.”
Het niveau van de wedstrijd is allerbelabberdst, we dromen allemaal
een beetje weg totdat Pasanen een bal van de achterlijn keihard via
de paal en Lobont het veld weer in werkt: “Dat is wel een hele
drastische manier om je eigen keeper wakker te schudden!” Aan
het einde van de 1e helft ontstaat er wat consternatie op vak 421, er
komt zelfs een brancard op de tribune: “Zo spannend is het toch
niet?” “Nee, het is waarschijnlijk een experiment met ligplaatsen
op de tribune.”
Op het veld is er ondertussen een overtreding
gemaakt door een woeste Zwollenaar: “Het lijkt wel waterpolo,
hij trekt ‘m zo naar beneden.” “Ja, nog even en hij
trekt ‘m zo de parkeergarage in, ga jij maar in de kofferbak liggen!”
De tweede helft is nog saaier dan de eerste en we besluiten maar vroeg
terug naar Leentje te gaan. Terwijl we de trappen afsjokken verzucht
Bas: “Nou de kop is er in ieder geval af!”
|
