Dappere Strijder!

Piep-piep, sms: “Schiet je een beetje op? De ontbijttafel is al gedekt!” Ik kan vandaag niet op gang komen, het vooruitzicht dat vandaag de eerste (bewuste) wedstrijd is zónder Johnny, zorgt ervoor dat m’n gestel in een lagere versnelling staat. Ook de fietstocht naar de Wibautstraat lijkt twee keer langer te duren, maar uiteindelijk bereik ik tóch café Leentje. Ons hele ploegie zit daar al klaar, één stoel is gevuld met bloemen, de stoel van Johnny dus. Op tafel staat z’n bord met daarop een kruik oude jenever. Iedereen zit er soort verslagen bij en in tegenstelling tot andere wedstrijden duurt het minstens tien minuten voordat de eerste voorzichtige grap over tafel rolt; we beginnen het ontbijt met een kelkje oude jenever, onderwijl proostend op John. De slimsten onder ons gieten het graanvocht in één keer achter de huig, anderen proberen het drankje nippend te verorberen: “Jezus, wat een goor teringspul is dat, nog een wonder dat John het zo lang heeft volgehouden!”

Uiteraard is Johnny hét onderwerp van gesprek, Michaël heeft besloten dat het vandaag 4-1 wordt, de vaste voorspelling van Johnny. Anderen halen verhalen uit het verleden op, het sloffende loopje rond de pooltafel, het tasje met de zaterdagkranten waarmee hij de tribune altijd op kwam de laatste jaren, de diepzinnige bespiegelingen van het leven én de speciale meningen over Ajax. God, wat mis ik ‘m nu al!

In de ArenA trekken Polis en Michaël veel bekijks met hun bloemen, Michaël wordt bijna beroofd van het boeket door de toiletjuffrouw. Maar gelukkig weten we mét bloemen onze plek te bereiken. Olaf en de boys hebben een fotocollage gemaakt en op de rugleuning geplakt, de bloemen op de stoel en de wedstrijd kan beginnen.

Een wedstrijd kijken terwijl je hoofd bijna constant bij een overledene is, is een vreemde gewaarwording. Verdoofd kabbelen we door de eerste helft, waar het zowaar 1-0 wordt door een doelpunt van Johnny Heitinga! We kijken elkaar aan, met een blik van ongeloof en bijgeloof. Dat uitgerekend Johnny scoort! En wat nog mooier is, is het gezang vanaf 410: “O Johnny, zing een liedje voor mij alleen.” Ik veeg de eerste tranen weg en zo te zien om me heen ben ik niet de enige.

In de tweede helft komt AZ op 1-2 en Ajax uiteindelijk op 2-2, waardoor we met gemengde gevoelens de laatste minuten doorbrengen. De spanning zorgt er gelukkig wél voor dat we alsnog in de wedstrijd gezogen worden, maar het blijft 2-2 en terwijl we normaliter en masse waren weggelopen, blijven we ditmaal zitten.

We scharen ons rond stoel 155 en mompelen allemaal een laatste groet aan onze dappere strijder! Nog één keer omkijken en dan met tranen gevulde ogen richting metro, wel lullig trouwens dat sinds Johnny er niet meer is álle roltrappen functioneren…

Lees meer over Johnny Kaatee