Prins Carnaval Kater

Piep-piep, sms: “PSV kan ongestoord carnaval vieren, nu Ajax nog!” Terwijl ik me richting Leentje spoed bedenk ik me hetzelfde, PSV gisteravond moeizaam gewonnen, vanmiddag even van Excelsior winnen, dan blijven we in het spoor. In Leentje zit de harde kern al aan tafel, flauwe grappen over de voorzitter van Turkyemspor rollen over tafel, terwijl we appèl houden: “John komt niet, die is vanmorgen richting Den Bosch vertrokken om daar carnaval te vieren.” “O, die zal vanmiddag nog wel een paar keer met dubbele tong opbellen dan.” “Weet iemand waar Peter Trommelen blijft? Hij heeft mijn seizoenkaart nog.” “Ja, die van mij ook!” “Ik bel ‘m wel even, anders moeten we Frits Sissing erachteraan sturen.” “Frits Sissing? Ja, van Opsporing Verzocht.”

Maar gelukkig komt ons aller Peter keurig op tijd binnen en kunnen we met een gerust hart richting ArenA reizen. Floris is er vandaag ook weer bij: “Ja, het gips is er af, maar ik neem tóch maar m’n krukken mee.” “Hoezo, voor de veiligheid?” “Dat ook, maar ook omdat we dan niet in de rij hoeven straks.”

In de ArenA vallen ons twee dingen op: “Moet je kijken hoeveel lege stoeltjes er zijn vandaag. En de stoeltjes die bezet zijn worden gevuld door kinderen.” Het hoge-stemmetjes gehalte is inderdaad frappant: “Op zich niet zo vreemd, dit is zo ongeveer de enige thuiswedstrijd waarvan je zeker weet dat er gewonnen wordt en als het een beetje meezit op overtuigende en doelpuntrijke wijze!” “Slim bedacht ja, toch niet leuk om je kind voor het eerst mee naar Ajax te nemen en ze dan bloot te stellen aan hun eerste jeugdtrauma.”

Naast Bert Polis zit vandaag ook een vader met kind: “Nou, dat kind heeft sowieso een trauma na vandaag. Twee keer drie kwartier dat geleuter aan je kop.” “Wie is trouwens die nummer 33?” “Anita, maar we noemen ‘m Davids 33, dan heb je ook nog Davids 5, maar die is geblesseerd, en Davids 13.” “Wil de echte Davids nu opstaan?”

Na tien minuten zitten we al te knikkebollen, Ajax speelt in een bedroevend laag tempo en valt totaal fantasieloos aan: “Zijn ze nog aan het uitlopen van woensdag of zo?” “Ja, wat een drama was dat zeg. Lullig voor Lindenbergh dat ie steeds wordt uitgefloten, maar goed, als hij geen fouten maakt is het zelfvertrouwen zó weer terug.”

“Bert, kun jij anders niet even bier halen?” “Nee, daar wacht ik mee tot het eerste doelpunt.” “Nou, dan ben ik bang dat we dat bier vanmiddag in Leentje krijgen.” Maar gelukkig is daar een vrije trap, die door Davids snoeihard de kruising wordt ingejaagd: “Nou Bert, lekker!”

En net als Bert terug is met een overdadige hoeveelheid bier, speelt Heitje de bal pardoes in de voeten van een tegenstander, die langs Lindenbergh glipt, die gelukkig geleerd heeft van afgelopen woensdag en zich niet aan de tegenstander vergrijpt, maar ieder voordeel heeft ook een nadeel, 1-1: “Ongelovelijk, wordt die Heitinga net gehuldigd met 150 wedstrijden in Ajax 1, dan zou je toch denken dat ze wat meer ervaring hebben…”

Even later wordt het zelfs 1-2, gevolgd door de gelijkmaker van Huntelaar: “Nou, dat wordt een doelpuntenfestijn in de tweede helft.” “Ja, ouderwetse Sturm und Drang!” Maar niets is minder waar, Ajax weet niet of nauwelijks kansen af te dwingen en behalve een vermeende strafschop, die uiteraard niet gegeven wordt, gebeurd er weinig. Zuchtend verlaten we de ArenA, temidden van een groot aantal bedroefde kinderen: “Nou, dat scheelt weer een paar honderd nieuwe supporters. Die gaan het volgende week waarschijnlijk eens bij AZ proberen.” “Wat? Heeft AZ ook gelijkgespeeld? Nou, dan heeft PSV een fijn Carnaval!”