Johnny Kaatee, voor altijd in ons midden op 422!
Maandagavond
4 december bereikte ons het trieste bericht dat één
van de leden van onze groep, Johnny Kaatee, alias opa, niet
langer in ons midden was.
Hij is zondagmiddag 3 december, een uur voor
de wedstrijd Ajax - Willem II gestorven in het AMC, na een
hevig, maar kort gevecht tegen de dood. De column
van die wedstrijd ging op 'grijs' en was een eerste eerbetoon.
De week erna, stond de wedstrijd tegen AZ
helemaal in het teken van het eerbetoon aan onze Dappere
Strijder.
Maandagmiddag 11 december hebben alle leden
van onze 422 groep, maar ook vele ex-vakbewoners van 422
én vak L afscheid genomen van Johnny op de Nieuwe
Oosterbegraafplaats.
Voor alle aanwezigen én voor alle afwezigen
hieronder de toespraak die ik namens ons allen gehouden
heb.
Johnny,
Zoals bij velen hier
aanwezig, is jouw plotselinge afscheid bij je Ajax-vrienden
niet onopgemerkt voorbij gegaan. Geschokt hebben de huidige
bewoners van vak 422 in de Amsterdam ArenA, maar ook je
oude maten van vak L in de Meer, gereageerd op het trieste
nieuws.
De afgelopen dagen was
je hét gesprek op de tribune, maar uiteraard ook
aan de stamtafel van menig Amsterdams café.
Sinds de vroege jaren
’80 ben je je cluppie trouw gebleven en maakte je
deel uit van onze groep, die met wisselende samenstelling,
maar altijd met een hoop kabaal, gemopper en gebulder de
thuiswedstrijd van ons aller Ajax heeft bezocht.
Ik zelf haakte een jaar
of 8 geleden aan bij jullie groep en heb je leren kennen
als een markante persoonlijkheid. Het leek soms of je een
eigen groep binnen de groep was, maar dat was niet zo. Je
was meer de onzichtbare spil en genoot aanzien bij iedereen.
Zo kan ik me nog goed herinneren dat broer Bert en Polis
weer eens zaten te kibbelen na afloop van een wedstrijd
en dat jij plotseling je stem verhief en de kemphanen tot
de orde riep. Ze waren direct, en zover ik me kan herinneren,
voor het eerst stil.
Uiteraard herinneren
we allemaal nog je vertragingstechnieken aan de toeptafel
én rond de pooltafel, waarmee je menigeen tot wanhoop
dreef. Altijd weer vragen welke kaart er gevraagd werd,
terwijl je dat dondersgoed wist. En altijd weer besluiten
om tóch een andere bal te potten en dus nóg
twee maal rond de pooltafel te sloffen.
Je had een positieve
kijk op Ajax, ik kan me je niet herinneren als mopperkont.
Je zag het spelletje heel realistisch, hetgeen zich uitte
in je vaste voorspelling; 4-1.
Nooit zullen we vergeten
hoe je de laatste jaren om 5 over half 3 het vak op kwam
lopen, met de zaterdagkranten in een plastic tasje. Je was
dan bij je moeder geweest en dankzij de vertragingstechnieken
van de NS te laat bij de wedstrijd. Helaas heb je de nieuwe
dienstregeling niet meer mee kunnen maken.
Zoals je binnenkort in
het internetcafé in de hemel zult kunnen lezen hebben
we gistermiddag op indrukwekkende wijze afscheid van je
genomen. Er lagen bloemen op je stoel, er was een fotocollage
op geplakt én we zijn allemaal blijven zitten na
afloop. Dat je dat nog eens mee mocht maken…
Na een half uur rolde
zelfs het ‘O Johnny, zing een liedje voor mij alleen’
van de tribunes, maar of dat nou voor jou was óf
voor Heitinga die net gescoord had, laat ik hier wijselijk
in het midden.
Johnny, zoals jij gezegd
zou hebben dat het leven doorgaat en we allemaal de draad
weer op moeten pakken, zo zullen wij gewoon naar Ajax blijven
gaan. Maar in gedachten zul je altijd tussen ons in zitten
op 422.
En die 4-1? Die staat
voor eeuwig op jouw naam, daar komt niemand meer aan!
Johnny,
eigenlijk was jij ónze Eminente Aanvoerder.
Namens alle Ajacieden;
Het ga je goed!