Derde kerstdag

Het is kwart voor vijf als ik rillend van de kou café Leentje binnenstap voor onze derde kerstdag maaltijd. Ik ben de eerste en kan dus op m’n gemak een plekje zoeken aan onze gereserveerde stamtafel, maar ik zit nog niet of de hele meute komt binnendruppelen met de bijbehorende herrie en discussie: “Wat ik van die straftraining vind? Ik denk dat die gasten het helemaal niet zo erg vinden om lekker een uurtje te moeten trainen.” “Hoezo, het is eerste kerstdag.” “Ja, lachen toch als je vriendin net de spullen in de Hummert aan het laden is omdat je de hele dag op visite moet bij je schoonmoeder en dat je dan niet meekan omdat je moet trainen?” “Ja, zo had ik het nog niet bekeken. Lekker met z’n allen in bad en daarna over van alles lullen behalve over Vitesse uit.” “Precies, want als je bij je schoonouders zit, krijg je alleen maar gezeik over die wedstrijd. Dat blijft je allemaal bespaard.”

Ja, de blamage tegen Vitesse op kerstdag dreunt nog flink na: “En of het nou zin heeft of niet, wij betalen bijna 400 euro om naar dat gestuntel te moeten kijken. Al krijgen ze alleen maar een straftraining voor ons, dan heb ik er al vrede mee.” “Nou inderdaad, want wíj hebben wel alle flauwe grappen van schoonvaders en zwagers over ons heen gekregen de afgelopen dagen.”

“Het schijnt dat Kenneth Perez benaderd is door Dirk Scheringa.” “O, gaat hij terug naar AZ dan?” “Nee, Scheringa heeft ‘m namens Leen van Frisia een doorlopend krediet aangeboden om alle boetes te kunnen betalen.”

“Ik heb trouwens een kaart over, heb een mannetje of 10 gebeld vandaag, maar niemand die mee wil. Zelfs de straatstenen bleven roerloos liggen.” “Nou, gelukkig komen de play-offs er weer aan, kunnen we nog een keer onze portemonnee trekken.”

En terwijl we druk door discussiëren en toepen wordt de tafel gedekt door de altijd lieftallige Ellen: “Ja mannen, we hebben een enorme pan boerenkool met worst!” En terwijl we smullen van de heerlijke boerenkool heeft Bert Polis een bespiegeling over het vrouwelijk geslacht: “Weet je wie ik nou een aantrekkelijke vrouw vind? Bettine Vriesekoop.” Vrijwel iedereen legt direct z’n bestek neer, want de combinatie Polis, Vriesekoop en eten is er eentje die vrijwel onmogelijk is. Zelfs de mannen met de meest sterke maag durven het niet aan om nog een hap te nemen, dus bestellen we maar een rondje Irish om vervolgens de rekening te vragen om richting ArenA te vertrekken. Maar de rekening laat even op zich wachten: “Ja, Ton heeft ‘m meegenomen naar z’n kantoortje. Hij is daar gelijk een extra weekje vakantie aan het boeken.”

In de ArenA hebben we nog een plechtig moment, Michaël heeft een plaatje laten maken dat we op de stoel van Johnny willen plakken: “Heb je wel lijm bij je?” “Ja, en een spateltje. Alleen moet degene die naast Johnny z’n stoel zit anderhalf uur het plaatje aandrukken. Want een lijmtang krijg je niet door de controle.”

Waar Michaël niet op heeft gerekend, is dat de gemiddelde lijm niet bestand is tegen een temperatuur beneden het vriespunt. Het plaatje laat los en we gaan het na de winterstop opnieuw proberen: “En als dat niet lukt dan nemen we een potnagel pistool mee!”

De wedstrijd? Ja, we hebben ‘m gezien en bij vlagen genoten, maar ons ook ADO geërgerd, Groen en Geel dus. De eerste goal geloven we zelfs niet, maar de scheidsrechter, die bij ons wat Hitlerjugend associaties oproept, laat het toe. Bij rust is het zelfs 2-0, maar dat geeft geen enkele garantie op een goed resultaat, zo wordt ons links en rechts toevertrouwd. Gelukkig heeft Roda geen enkele aspiraties op een overwinning meegenomen, waardoor we op tijd de roltrap naar beneden nemen. Die blijkt ook niet bestand te zijn tegen de kou, dus lopen we ‘m maar af: “Nou, volgend jaar beter!”