Ajax op krukken

Piep-piep, sms: “Pas op, stormwaarschuwing, neem een anker mee voor Leo, anders waait ie weg.” En inderdaad, er staat vanmorgen een zware bries, die me in recordtijd naar Leentje brengt. Ik ben zelfs zó snel dat ik voor een dichte deur kom te staan. Café Leentje gaat vanmorgen speciaal voor ons eerder open, want de KNVB heeft in al haar wijsheid besloten om reeds om half 1 af te trappen. Risicowedstrijd: “Ja, wat een onzin. Utrecht neemt geeneens supporters mee!” “Let maar op dat er straks ook geen bier is, het moet niet gekker worden.” “Hebben jullie vannacht dat onweer gehoord?” “Ja, wat een klappen waren dat. Ik zat rechtop in m’n bed!” “Ja, ik ook. Dacht eerst dat Henk Ten Cate aan z’n donderspeech was begonnen.” “Om kwart voor 6?” “Ja, die gasten moeten vroeg op, want ze moeten nog een sportmaaltijd verteren vooraf.” Het is vanochtend erg rustig in Leentje, we zitten met slecht vier man aan tafel: “We hebben een klein ploegje vandaag.” “Ja, je kunt wel stellen dat de opkomst duidelijk aan anorexia lijdt, erg mager.”

Floris is er vandaag bij, hij heeft met zaalvoetballen een pees z’n knie gescheurd en zit in het gips: “Moeten we niet wat eerder weg? Ik ben niet zo snel vandaag.” “Nou, het komt allemaal goed.” “Als de roltrappen het maar doen!” Bij de ArenA aangekomen hebben we ontdekt dat een wedstrijd bezoeken op krukken best goed te doen is. Op het metrostation neem je de lift en bij de ArenA kun je via een zijdeur naar binnen, zodat je niet met krukken door zo’n draaihek moet wurmen. De hoofdsteward bood ons zelfs een liftkaart aan, maar wij vertrouwen op de roltrappen. Tussen de één na laatste en laatste roltrappen is zelfs een nieuw snufje, een geluidsband die ons vriendelijk verzoekt door te lopen naar de volgende roltrap: “Het lijkt Schiphol wel, mind your step.” “Ik heb wel medelijden met die steward die eronder staat, je zal maar drie uur lang hetzelfde bandje horen. Ik denk dat je het ’s avonds nóg hoort!” Eenmaal boven wacht Floris de laatste horde, de trap naar vak 422 én op krukken langs 10 stoelen om op onze plek te komen. Maar ook dat lukt, dus gaan we er eens goed voor zitten en zijn we net op tijd om het prachtige dundoek van vak 410 te zien: “Nou, die jongens hebben weer flink hun best gedaan. Ik denk niet dat ze veel tijd hebben gehad om hun huiswerk te maken tijdens de kerstvakantie.”

In de 1e minuut krijgt Utrecht een corner, die tot drie keer toe wordt weggewerkt voordat de bal het doel in vliegt: “Nou, dat weekje Zuid-Afrika heeft ze duidelijk goed gedaan.” Op links start vandaag niet Leonardo, maar Babel: “Waarom heeft Babel altijd zo’n verbandje om z’n pols?” “Daar zit z’n gouden armband onder.” “Of heeft hij last van ruk-rsi?”

Even later is Babel weer onderwerp van gesprek als hij verzuimt een sprint te trekken en de bal over de achterlijn laat lopen: “Kom op Babel, heeft ie nou al geen lucht meer?” “Nee, hij ging voor de wedstrijd een bloemetje brengen op de invalide tribune achter de goal.” “En dan al geen lucht meer?” “Nee, want die invalide vroeg of Babel ff z’n banden wilde opblazen en dus heeft hij geen lucht meer!”

Intussen is het al 1-0 geworden door een lekker schot van Heitinga, snel gevolgd door 2-0, een wereldgoal van Sneijder: “Nou, dat was echt een goal met een gouden Krugerrandje.” “Wist je trouwens dat Sneijder de naam van z’n zoon in z’n arm getatoeëerd heeft?” “Hoezo, kan die ‘m niet onthouden?” “Wie weet, ik hoop trouwens wel dat het een korte naam is, anders past het er nooit op!”

In de tweede helft gaat de wedstrijd, traditioneel, als een nachtkaars uit. Hoewel het debuut van Leo wel bevredigend is. “Weet je wat me opvalt? Hij speelt iedere bal af, zelfs als ie alleen op de goal afgaat legt ie ‘m nog af.” “Waarschijnlijk probeert ie krediet op te bouwen, zodat ie de rest van ’t seizoen lekker ego kan spelen.”

Ditmaal kunnen we niet eerder weg, maar wachten we gedwee af tot het vak bijna leeg is en Floris op z’n gemak met krukken de trap af kan. De roltrappen werken gelukkig, zodat we via de zij-ingang het metrostation in mogen en zodoende een flinke rij ontlopen: “Het lijkt de Efteling wel. Je mag overal voordringen, ik denk dat ik volgende keer ook m’n krukken meeneem!”