Piep-piep, de wekker, pfffffffff, met de grootst mogelijke moeite sleep ik me m’n bed uit. Job is weer in het land en dat moest gisteravond gevierd worden met een avond ‘ouderwets hakkenzagen’. En de gevolgen hiervan zijn duidelijk merkbaar, maar ja, voor je het weet is die lawaaipapegaai weer terug naar Thailand, dus is het de kater meer dan waard. Als na een heerlijk fietstocht, wind mee, in Leentje arriveer zie ik dat Michaël er ook al is: “Pfffffffffff.” Maar Job nog niet, die komt uiteraard als laatste binnenzeilen, maar heeft direct het hoogste woord: “Ik voorspel 3-1. Wat? Hoezo niet? Ik had altijd 3-1. Die kunnen jullie toch laten staan? Nee, natuurlijk hoef ik daar niet voor te betalen.” “Maar hoe voel je je Job?” “Nou, heb een beetje last van een knellend petje.”
Vandaag is Gert-Jan van de partij: “Ja, ik heb de kaart van Sjon, kan hij mooi werken vanavond en kunnen wij vanavond ook nog naar de Stereophonics.” En ja, dat is inderdaad waar, vanavond als toetje op dit weekend nog een concert: “Ik zal blij zijn als ik morgenmiddag thuis ben.” Gelukkig weet Gert-Jan de juiste nuances aan te brengen: “Nou Sjon heeft ’t nog veel zwaarder. Die woont tegenwoordig weer bij z’n ouders en vrijdag waren ze in de Compaenen, Sjon katjelam natuurlijk, en met de taxi naar huis. ’s Nachts moest Sjon pissen en ging ie met z’n dronken kop bij z’n ouders in bed liggen! Haha, ze vader heeft ‘m hoogstpersoonlijk het bed uit moeten trappen.”
In de ArenA moeten we Job natuurlijk helemaal bijpraten: “Ja, ik zie wel wedstrijden in Thailand, maar weinig namen.” De wedstrijd verloopt goed, Ajax komt vrij eenvoudig op 2-0 en Job krijgt het op z’n heupen: “Ja, ik zei het toch? Het wordt 4-0! Let maar op!”
In de tweede helft bereikt ons eerst het nieuws dat PSV 2-1 achter staat: “Nou, die zullen wel weer een penalty krijgen zo.”, waarna we de derde Ajax goal begroeten. Job is intussen helemaal bijgepraat totdat Kuffour het veld in komt: “Kuffour? Wie is dat dan?” “Die speelde in ’95 nog met Bayern mee tegen ons.” “Ja, dat weet ik nog, hij werd toen helemaal weggetikt door Finidi!” “O ja, ik weet het weer, hij was die linksback!” “Nee, linksblack.”
Dan gebeurt het ongelofelijke, overal in de ArenA beginnen mensen spontaan te juichen en kijkt iedereen verwonderd om zich heen, het geroezemoes stijgt op en al snel komen we er achter; 3-1 in Utrecht! “Nou, volgende week winnen en we hebben ze!” “Ja tuurlijk, en dan nog naar Heerenveen, Groningen en Enschede. Eitje!”
Vlak voor tijd scoort Leonardo en is Job in alle staten: “Ik zei het toch?!” “Nou Job, nog 10 minuten, dat gaan de langste 10 minuten van je leven worden.” Maar onze Job heeft geluk, het blijft 4-0 en de pot, die al weken gespekt is gaat naar Job: “70 euro, dat is twee maandsalarissen voor je daar!”
En Job bleef nog lang ongerustig… |
|