Tee-tuuh, sirenes, ieder jaar als ik wakker wordt op de dag van Ajax-Feyenooit heb ik een opgewonden gevoel, de sirenes associeer ik direct met rellen en andere sensatie, waardoor m’n hartslag minstens 10 slagen sneller gaat dan andere dagen. De storm tegen kan me ook weinig deren en precies om half 11 schuif ik aan de ontbijttafel in Leentje, waar het voltallige 422-koor aanwezig is. Gesprek van de dag is, irritant genoeg, niet de nakende klassieker, maar de TV uitzending van Peter R. de Vries vanavond: “Weet je wat het is? Die Nathalee heeft de hele week daar de beest uitgehangen, zuipen, snuiven en neuken. Dat houdt geen mens vol en waarschijnlijk had ze daardoor toch een bloedvergiftiging of AIDS opgelopen, dus is het eigenlijk een geluk bij een ongeluk.” “Wordt helemaal gek van deze hype, die Peter R. de Vries heeft toch ook ooit de moord op JFK opgelost? Daar hoor je ook helemaal niets meer over.” “Jawel hoor, hij kwam er achter dat er drie moordenaars waren, Lee, Harvey en Oswald.”
Met moeite weet ik het gesprek in een relevantere richting te duwen met de constatering dat als ‘we’ vandaag verliezen, ‘ze’ achter Twente en Heerenveen staan. “Ja, inderdaad, dat worden de play-offs voor een intertoto plaats.” De stemming is bepaald bedrukt vandaag, want de desillusie van afgelopen woensdag dreunt nog hard na: “Wat een drama, PSV wéér kampioen, als ze het vandaag niet redden dan is het over.” “Ja, we krijgen alleen nog maar kut-wedstrijden, dat gun je zelfs je schoonmoeder niet.”
Na een voorspoedige metroreis en een mega lange wachtrij komen we precies op tijd de ArenA binnen. Mijn gast vandaag is Hendrik, eigenaar van een viswinkel op Ameland, die vanmorgen de eerste boot heeft genomen om getuige te zijn van de wedstrijd: “Nou, ik stond net op je te wachten, maar het leek wel oorlog!” “Nee, natuurlijk was ik niet bang, maar ik wist niet wat ik zag.”
Ook tijdens de wedstrijd kijkt Hendrik z’n ogen uit: “Wat is dat Feyenoord slecht zeg. Hebben ze al een keer op doel geschoten?” “Nee, volgens mij niet, maar dat hebben we ook liever niet.”
De wedstrijd verloopt meer dan voorspoedig, Ajax loopt finaal over Feyenoord heen en we genieten er met volle teugen van. De enige dissonant is Kennedy, die iedere corner en voorzet in een baan om de aarde tracht te schieten: “Die heeft de hele week met Medicin ballen getraind.” En ook de missers van Suarez verbazen ons: “Weet je dat dat heel moeilijk is om een bal 2 meter voor de goal nog over te schieten?” “Ja, doet me aan Wim Kieft denken, die presteerde dat ook een keer.” “Volgens mij komt het door die blauwe schoenen, zowel Suarez als Kennedy hebben van die smurfen schoenen en raken iedere bal verkeerd.” “Haha, ze hadden nog zo gezegd, poetsen, maar de materiaalman verstond waarschijnlijk spuiten.”
Na rust kijkt Hendrik vol ongeloof naar vak 410, dat plotseling in brand staat: “Nou, ik kom wel eens bij Groningen en Heerenveen, maar dit heb ik nog nooit gezien.” “Volgend jaar komen ze hier in de hoek zitten, ga je dan weer mee?” “Tuurlijk, volgens mij breng ik geluk.” “Dan mag je mee naar Ajax-PSV.”
Diep in de tweede helft verlaat de helft van onze groep al vast het stadion, maar Hendrik en ik blijven zitten en zien nog een prachtige goal van Huntelaar: “Nou, Hendrik, dit maakt niet alles, maar wel een hoop goed. Goede reis terug!” |
|
