Villa Arena

Piep-piep, sms: “Gordon heeft ’t over nekschot. NAC over Elschot. En wie duwt vanmiddag Sint van de tweede ring?” Ja, vriend Polis kan behoorlijk cryptische smsjes sturen bedenk ik me terwijl ik me door de stromende regen richting tram begeef. Na een lange tramreis bereik ik Leentje waar onze lawaai papagaai John al met een grijns van oor tot oor klaar zit: “Hé Mars, hoe was je date gisteren?” “Top!” “Vertel!” En op dat moment besef ik dat alles wat ik zeg, ieder detail dat ik geef tegen me gebruikt zal worden: “Nou, het was gewoon leuk.” “Hoe leuk?” “Nou, honderd leuk.” “Dus je gaat voor de derde keer trouwen?” “Ja, kom je dan ook?” “Nou, ik denk dat ik deze keer oversla, maar de volgende bruiloft ben ik weer van de partij!”

Gelukkig wordt het kruisverhoor onderbroken voor de EK loting, waar Nederland een zeer zware poule treft: “Nog mazzel dat ze Roemenië krijgen in plaats van Duitsland, dan was het helemaal een poule des doods geweest.” Maar gelukkig is John daar om een de zaak drastisch te relativeren: “Wat janken jullie nou, vorig jaar op het WK hadden ze toch ook zo’n zware poule, nou toen waren ze na twee wedstrijden al door. Weet je nog? Argentinië, die bavianen uit Ivoorkust en Servië én Montenegro, dat zijn twee landen in één en nog allemaal Joego’s ook!” “Daar had zelfs Holleeder ontzag voor!” “Nou, Italië is wel sterk hoor, die Toni is echt een topper! Heb je die goal tegen Schotland gezien? Buitenkantje, uit de draai.” “Jongen, wij hebben toch Heitinga?”

“Maar Mars, je ziet er wat bleekjes uit, heb je wel geslapen?” “Nou, dat wel, maar niet echt veel. Kunnen we niet naar Villa Arena gaan? Even op de bank liggen.”

Maar helaas kwam dit wetsvoorstel niet door het stamtafel parlement en begeven we ons, door een koude moesson, richting ArenA, waar de stewards zich keihard blijken op te stellen: “Als ze nou voor één keer niet zo moeilijk doen met fouilleren en zo, dan hoeven we niet een kwartier in de regen te staan.”

Precies op tijd bereiken we 422 en gaan er onder het genot van een biertje eens goed voor zitten, maar helaas, Ajax speelt als een natte krant: “En het dak is nog wel dicht!” En al na een paar minuten moet Stekelenburg al een redding verrichten: “Wat is die gozer goed dit jaar! Dit was een echte Duitse Glanzparade!”

Maar helaas, Stekelenburg ten spijt, moet een zieltogend Ajax het hoofd buigen: “Weet je? Dit zat er al weken aan te komen, want vorige week en laatst tegen Roda had het al mis kunnen gaan, nu zijn de heren misschien wakker.” “Kunnen ze mooi de hele week aan werken.”

Na een onstuimige metroreis kom ik helemaal verdwaasd weer binnen bij Leentje, waar John de ene flauwe grap op de andere stapelt en zelfs nog een toepasselijk nummer van Jan Smit weet dat, uiteraard, keihard op gaat.

Volgens mij had ik lekker in bed moeten blijven…