“Schatje, er is een kaart over, dus je kan eindelijk mee. Ik kom je zo halen.” Ja, Cecilia heeft al weken mijn verhalen gehoord en een groot deel van de columns gelezen, nu mag ze ’t eindelijk in ’t echt meemaken, een avondwedstrijd nog wel, dus borrelen, eten, wedstrijd en dan nog eentje... En dan nog 1...

Terwijl ik de trap afloop bedenk ik me dat het wel een stunt zou zijn als ik me eerst uitdos als superfan, dus met rood-wit beschilderd gezicht, sjaaltje, muts en shirt. Maar het plan, gebaseerd op een geniale Seinfeld aflevering, is gedoemd te mislukken. De Etos is al dicht en ik heb als man van de wereld een hoop in huis, maar geen rood-witte Bassie-schmink. Jammer, want ik zou dat gezicht wel willen zien als ik zo binnen zou komen.

Als C’tje en ik vanouds in ’t Loosje arriveren zijn we net voor de arrivé van Bert Polis, die als een ware phoenix uit z’n as herrezen is en alsof er niks is gebeurd direct zijn scepsis over de wedstrijd uitspreekt: “Ik zie er als een Berg tegenop!” “Ja, Ron Jans & de kinderen staan bovenaan en volgens mij hebben ze vorig jaar ook gewonnen in de ArenA.” “Als ze maar weten dat het wc papier hier niet gratis is!” “Weet je dat toen ik vorig jaar de eerste avondwedstrijd ook naar de Nieuwmarkt liep dat er óók kermis was op de Dam?” “Ja, wij fietsten er net langs, het wordt steeds enger die attracties!” “Ja, je gaat toch niet voor je lol in een bak zitten die 3 x over de kop gaat waardoor je ontbijt, lunch én brunch vanaf een meter of 10 over het monument op de Dam spuugt?” “Nou, en dan te bedenken dat zo’n ritje al snel een euro of zeven kost.” “Wow! Voor 7 euro kotsen? Zelfs een afslankkliniek is duurder!”

En nu we ’t toch over spugen hebben is de het bruggetje naar eten snel gemaakt: “Jongens, we zijn met 14, dat gaat never nooit niet lukken bij Nam Kee!” “Nee Peter, misschien moeten we onze jongste bediende even op pad sturen.” “Dirk, ga jij eens checken of we bij Hoi Tin terecht kunnen.” En daar gaat Dirk (69), onze trouwe vriend op pad om binnnen 5 minuten terug te komen met verheugend nieuws. We kunnen eten bij de enige Chinees met Franse allure, Hau Tain!

Aan tafel bij de Chinees komt het gesprek dan toch nog bij de financiële crisis: “Hebben alle banken last?” “Ja, allemaal.” “Nou, dan kan de voedselbank hier wel ff langs komen, we hebben bakken vol met eten over!” “Vreemd, want als ze hier al die bordelen en peeskamertjes sluiten dan zou de spermabank ook geen crisis moeten hebben!” “O, en Ton? Jij komt toch uit de buurt van Arnhem? Hoe is het met de crisis op de Posbank?”

Het tafelen bij Hoi Tin duurt helaas te lang, waardoor onze vaste Irish Coffee date bij de Fontein er niet inzit, nee, we moeten zelfs haasten om niet te laat bij de ArenA te komen: “Maar als je laat bent, dan controleren ze niet meer zo streng, dus de rijen vallen mee.” Nou, niet dus, de rij bij Noord A staat bijna tot aan de hotdog kar en we weten dat we het begin van de wedstrijd gaan missen: “Nou, meestal komen ze toch met 1-0 achter, dus we missen niets.”

De wedstrijd is helemaal goed: spanning, sensatie, dubieuse arbitrale beslissingen (dit keer in ons voordeel), een terechte voorsprong en gedoe op ’t vak vanwege stiekeme rokers terwijl er in het sfeervak een gigantische fakkel ontstoken wordt en een gigantische rookwolk het stadion vult: “Wij mogen niet roken en zij hebben gewoon Rooie Libanon!”

De bijnaam van de dag is Olijkert, hetgeen een lange discussie over de Olijke Tweeling oplevert, maar we zijn er van overtuigd dat Oluguer een eenling is: “Maar goed ook, want voor je ’t weet hebben we zoveel reactionairen op ’t veld lopen dat de scheidsrechters infiltranten van de AIVD zijn!”

Als in de tweede helft blijkt dat PSV heeft verloren en Ajax met hangen en wurgen de 1-0 vasthoud kunnen we met een gerust hart richting uitgang: “Nou, misschien dat het dan toch nog allemaal goed komt dit jaar, biertje?” En terwijl we op het terras van ’t Loosje genieten van onze laatste versnapering vraag ik C’tje wat ze er van vond: “Ik vond het helemaal top, zelfs als je niet van voetbal zou houden dan is die sfeer echt te gek, je gaat er helemaal in op. Maar weet je wat zo raar is? Het is net of je niet buiten bent!” “Ja schat, dat gevoel ken ik, dat went wel. Nog eentje dan?”