“Hoe laat ben je in ’t Loosje Marcel?” “Ik kom niet naar ’t Loosje, moet eerst naar een verjaardagsborrel. Ik voeg me later bij jullie.” “Lekker is dat, wij zitten hier opgescheept met die lawaaipapagaai!” “O, dan moet je gewoon een kleedje over z’n kooi gooien.” Tja, het zijn weer de jaarlijkse weken dat Job in het land is, en Job is nou eenmaal de uitvinder van de ADHD. Een rustig avondje zal het zeker niet worden, koud wel! Als ik rond half acht richting Nieuwmarkt reis is het typisch weer voor Friezen, als dat maar geen voorteken is denk ik nog.

Eenmaal op weg naar de ArenA heeft Job inderdaad het hoogste woord, aan één stuk ratelt hij door. Ter hoogte van het Amstelstation heb ik al een piep in m’n oren die bij de ArenA tot het niveau straaljager is gestegen. Gelukkig biedt Michaël redding, hij heeft een zak peterselie meegenomen die we op de tribune en masse in onze oren stoppen.

Op het veld is het spelbeeld net zo chaotisch als Job, de bal vliegt heen en weer en schitterende acties worden afgewisseld met foutieve passes. Ajax begint stormachtig maar echt grote kansen weten ze niet af te dwingen. Een actie van Suarez sterft in schoonheid, waarop Peter de Eland verzucht:”Het is net een actie van Bert, het begint prachtig maar loopt altijd verkeerd af.” Bert, vandaag in Indiana Jones stijl, ontsteekt direct in woede: “Jullie moeten eens ophouden, als je mij nooit heb zien spelen moet je je kop houden.”

De sfeer is kortom om te snijden en het spelbeeld maakt ons ook niet vrolijker: “Heerenveen begint steeds meer op te komen, het middenveld wordt overlopen.” “Ja, volgens mij is die Anita te licht voor deze wedstrijd.” “Hij mist Johnny.” “Wat zijn er trouwens nog veel fans uit Heerenveen, moeten die niet ijsblokjes in de Bonkenvaart gooien?” “Nee, dat doen die jongens van Cambuur al.”

In de rust is opvallend druk op de omloop, de rijen voor het toilet en bier zijn eindeloos, waardoor ik op TV zie dat Vermaelen rood krijgt. Eenmaal op m’n plek is de stemming gedaald tot hetzelfde niveau als de temperatuur: “Dit wordt weer helemaal niks, Stekelenburg laat iedere bal van z’n borst stuiteren en is ook veel te traag bij de spelhervattingen.” En als even later een vrije trap in de bovenhoek zeilt, weten we genoeg: “Deze had Vermeer ook niet gehad, maar ik zie toch liever hem op doel.”

Ajax vecht voor de gelijkmaker, maar het is vechten tegen de bierkaai. Het blijft 0-1 en volledig gedesillusioneerd gaan we richting metro: “Weer geen kampioen, zelfs als PSV en Feyenoord niks presteren redden we ’t weer niet.” “Het is echt één doffe ellende, laten we maar snel een biertje nemen en deze avond snel vergeten.” “Ja, we mogen dinsdag alweer.” “Nou, dan zal ’t wel rustig zijn.” “Nee hoor, Job komt ook.”

Bert en Indiana Jones

Er staat gemakshalve niet bij wanneer.

En zelfs de oude kampioenschappen zijn blijkbaar verjaard.