“Jongens, het kon vandaag wel eens het laatste optreden zijn van Guillome le Cocqeghem.” “Wie?” “Nou, zo heet Van Hanegem in Frankrijk. En volgend jaar gaat ie met pensioen. Dus kijk nog maar even goed.” “Nou, meestal zit Van Hanegem zo diep weggedoken in z’n jas, dat goed kijken lastig is, maar ik zal m’n best doen.” Het is kwart over 11, de stad is nog uitgestorven, alleen wij, vaste Ajax-gangers, zitten alweer aan de koffie met in café Leentje: “Ja, Van Hanegem, ik kan me een aflevering herinneren van Banana Split, dat is zeker 20 jaar geleden, toen ie met medeweten van de autoverkoper een nieuwe auto bij de showroom zó door de glazen pui naar buiten reed.” “Ja, lachen was dat, en Truus van Hanegem hélemaal uit d’r bol. Wat is het ook een klootzak zei ze.” “Tja, van Marianne mág ie geeneens rijden denk ik.”

Na een korte koffie/bierbreak in Leentje gaan we vol goede moed richting ArenA: “Het zal wel rustig zijn vandaag, iedereen moet sinterklaasinkopen doen en anders laat je zo’n vroege wedstrijd lekker schieten om in je bed te blijven!” “Ja, vanaf nu is het volgens mij alleen maar om half één.” “Nou, dan hebben we een lekkere lange nazit moet je maar denken.”

Waarschijnlijk hebben de planners van het GVB dezelfde gedachte gehad als wij. Want, ondanks een Ajax wedstrijd en het reisadvies om niet per trein maar per metro naar de ArenA te reizen, hebben de hoge heren in al hun wijsheid besloten geen extra metro te laten rijden. Het gevolg laat zich raden, al bij Wibautstraat moeten we ons de metro in persen, hetgeen alleen maar erger wordt bij iedere volgende halte. Helemaal geperst en gestreken bereiken we Strandvliet, waarna we, eenmaal boven, ontdekken dat er vandaag geen bier is: “Raar, tegen PSV wel en nu niet?” “Blijkbaar zijn de Utrecht fans toch meer een risico.”

Ook de spelers van Ajax zijn behoorlijk uit hun doen, ze moeten na een verloren toss ook nog de verkeerde kant op spelen en geven niet thuis als de heren van Utrecht er hard op kletsen: “Nou, ze hebben waarschijnlijk nog de Reeperbahn in de benen. Moet je die Olijkerd zien, die is halverwege de eerste helft al niet in staat om een sprintduel te winnen.” “Nee, en Sulejmani speelt ook als een krant!” “Ja, maar die heeft z’n prijskaartje nog om z’n nek hangen.” “Leuke roze schoenen heeft ie, is dit een open sollicitatie naar de vrijgekomen plek bij de Toppers?”

De enige speler die geen last heeft van pap in de benen is Kennedy, die een corner zo hard en hoog neemt dat de bal pas bij de andere zijlijn de grond raakt: “Hij kent z’n eigen kracht niet.” “Nee, kun je nagaan wat er gebeurd als de man klaarkomt.” “ Hij spuit je zo dwars door het matras heen.”

Als Vermeer bij een corner ook nog mistast, zien we het lijk al drijven: “Dit wordt weer zo’n wedstrijd van honderd kansen en met een beetje geluk één goal.” En zo gebeurt het ook, alle ballen gaan hoog het Utrechtse strafschopgebied in en worden moeiteloos weggekopt. Het Ajax spel wordt verder ontregeld door een aantal vliegende tackles die slechts met geel worden bestraft: “Moet je het scorebord zien, lijkt wel een schilderij van Mondriaan.” “Ja, als Boussabon of Caluwé ook nog geel krijgen, dan heeft Utrecht vier op een rij.”

Na de 1-1 van Sulejmani die de bal, ondanks z’n Yab Yum kicksen, onberispelijk in schiet is het gedaan. Een bombardement van corners in de laatste minuten mag ook niet baten, het eerste puntverlies in de ArenA is een feit: “Nou, laten we maar snel een echt biertje gaan drinken.” “De ene week is het alles, nu weer niks.” “In dat geval gaan ze zondag vlammen in Volendam!” “Laten we het hopen. Kom we gaan!”