Het is één uur als de telefoon gaat, Elsa: “Wanneer gaan we nou weg? En wanneer kom je hier naartoe?” “Ik kom er over 10 minuten aan en we gaan om een uur of twee fietsen.” Ja, er gaan vandaag weer kinderen mee, Elsa (17) en Albin (14) hebben er zin in, maar ook weer niet: “Dus we fietsen naar een cafeetje in Oost en daar zitten al jouw vrienden?” “Ja, eerst even wat drinken, wat kletsen en dan met de metro naar de ArenA.” “Nou, ik weet het niet hoor. Zitten we daar een uur met allemaal oude mannetjes?” “:Ja, ik zal het je nog sterker vertellen. Ik ben de jongste van ’t stel.” “Pffff.” “Jullie kunnen ook later komen hoor! Maar het is best leuk, je kan er trouwens ook poolen.” “Nee, we gaan wel mee.”

Dus na een heerlijke fietstocht, waarbij wij ongeveer de enigen zijn die geen rode MacBike fiets besturen, komen we aan in Leentje. Bert Polis is uiteraard al aanwezige en ook de groep van Rodney is al aanwezig: “Ja, we vonden het echt leuk hier de laatste keer. Veel relaxter dan in ’t Loosje.”

Rodney ken ik via Hyves, waar hij op mijn wedstrijdverslagen stuitte en sinds de vorige late wedstrijd drinken we met z’n allen vooraf een biertje in Leentje. Best grappig om iemand via internet in ’t echt te leren kennen en het wordt nog leuker als blijkt dat een maat van Rodney, Ramses, degene is waarmee ik jaren terug op het AT5 forum communiceerde. De Rodney groep blijkt zelfs de grondlegger te zijn van de Gabrich fanclub, waarvan er paar seizoenen geleden een meterslang spandoek hing; de Gabrich Cup.

Uiteraard is deze Argentijnse spits onderwerp van gesprek aan tafel: “Er gaan zelfs geruchten dat Gabrich een taxichauffeur was uit Buenos Aires die vanwege een weddenschap in Amsterdam belandde.” “Ja, Ronald de Boer zei na een paar maanden dat het helemaal niks was. Hij was er geeneens achtergekomen of Gabrich links- of rechtsbenig was.” “Ja, en Louis van Gaal maar beweren dat het een echte spits was, type Appie Happie. Eentje die nooit omviel.” “Nou, misschien moeten we ‘m deze week in laten vliegen. Dan kan hij volgend weekend de schaal aan van Gaal uitreiken.” “Ja, zul je zien dat ie ‘m uit z’n handen laat vallen!”

En terwijl Albin en Elsa een potje poolen wordt het aan tafel steeds gezelliger. Met een soort van gezonde tegenzin verlaten we Leentje om ons naar de ArenA te begeven: “Wie zou er nou een grotere cultheld zijn, Ray Clarke, Ivan Gabrich of Ursaiz?” “Nou, die laatste was het zeker geworden als hij vorig seizoen in de Play-Offs tegen Twente gescoord had.”

In de ArenA schijnt de zon en we gaan er eens lekker voor zitten, Ajax is in vorm de laatste weken dus we hebben er alle vertrouwen in. Gelukkig wordt dit vertrouwen eens niet geschonden, Ajax schiet uit de startblokken en scoort binnen 2 minuten! Het tien-tien-tien is niet van de lucht: “Dat is lang geleden zeg, dat ik dat hoorde!”

En het wordt nog mooier, Ajax loopt voor de rust uit tot 5-0, waarbij de 5e goal extra aandacht krijgt: “Ik zag de Paus vanmiddag iets over Urbi zeggen en dacht al dat Emanuelson het begrepen had. Wát een fijne goal!”

Ook in de tweede helft blijven onze helden jagen op meer en loopt Ajax uit tot 7-0: “Nou, dit had dus niemand voorspeld. De pot blijft staan tot de volgende wedstrijd.” En terwijl Marco, onze Italiaanse vriend er een nieuwe Alberti hit uitgooit, niemand maakt z’n eigen kind alleen, dalen wij de trappen af. Polis is ook helemaal uitgelaten: “Ja, morgen is het toeptoernooi in de Gruter, dan zien jullie me weer!” “Heb je je een beetje voorbereid Bert?” “Ja, ik ga vannacht met een pak kaarten in bed liggen.” “Nou, dan hoop ik niet dat de schoppenvrouw je het bed uittrapt.”

“Vast niet! O en ik zag net dat Vitesse gewonnen heeft bij Groningen, die zijn dus in de ideale vorm om volgende week het AZ feest te verpesten!” “Het zal toch niet?”

Eerste Paasdag, Urby et Orbi

en Suarez scoort 4-0.

Ajax-Willem II